Συνάδελφοι και συναδέλφισσες,
Μετά την 24ωρη απεργία που πραγματοποίησε το σωματείο μας, στον όμιλο της PHARMATHEN, η οποία κυμάνθηκε σε υψηλά επίπεδα συμμετοχής ιδιαίτερα στις εγκαταστάσεις της εταιρείας στην Αττική κα με αυξητικές τάσεις στην βιομηχανική μονάδα των Σαπών, συμπληρώνεται ένας κύκλος αγωνιστικών κινητοποιήσεων από τον περασμένο Απρίλιο που έχει να κάνει με την υπεράσπιση των εργασιακών μας δικαιωμάτων. Σε πρώτη φάση ενάντια στις απολύσεις 6 συναδέλφων μας, ενάντια στην κίνηση της εταιρείας να ενοποιήσει το διάλειμμά των 45΄ στο εργοστάσιο των Σαπών, ενάντια στην απαράδεκτη – πρωτοφανή διεύρυνση του ωραρίου των συναδέλφων του χημείου σε περίοδο επιθεωρήσεων στις 24 και 28 συνεχόμενες ώρες, αλλά και ενάντια στις λήξεις συμβάσεων συναδέλφων σε όλο τον όμιλο και τελευταία στις κεκαλυμένες απολύσεις που έγιναν στα γραφεία στην Κηφισιάς αλλά και στα τμήματα του RnD στην Αθήνα με την μορφή των εθελούσιων απολύσεων, που θα οδηγήσουν ένα πολύ μεγάλο αριθμό συναδέλφων ίσως και κοντά στα 200 άτομα να αποχωρήσουν από την εταιρία μέσα στο Φεβρουάριο. Άνθρωποι με τους οποίους είμασταν στα διπλανά γραφεία, στους διπλανούς πάγκους εργαστηρίων, πολλοί με 10,15,20 χρόνια προϋπηρεσία που τώρα πια δεν ταιριάζουν στο νέο mentality της εταιρίας και καλούνται να αλλάξουν όλο τον οικογενειακό τους προγραμματισμό. Αλήθεια, αυτοί οι ίδιοι εργαζόμενοι δεν είναι που μέσα σε μια 20ετια βοήθησαν την PHARMATHEN από μια μεσαία εταιρία του κλάδου να γίνει μια από της μεγαλύτερες φαρμακευτικές της χώρας;
Ένας απλός παρατηρητής θα συμπέρανε εύκολα ότι κάτι κινείται έντονα στις γραμμές του σωματείου στην PHARMATHEN, στους εργαζόμενους γενικότερα. Αλλά πως ξεκίνησαν όλα αυτά, πως φτάσαμε από το σημείο στο παρελθόν σε γενικές απεργίες κάτω από τον απόλυτο φόβο οι απεργοί να είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, να μετριούνται πλέον σε εκατοντάδες; Είτε σε Πανελλαδικές απεργίες, είτε σε στάσεις εργασίας ή απεργίες σε επιχειρησιακό επίπεδο;
Η απάντηση, είναι η οργάνωση των εργαζομένων, η δημιουργία, η ύπαρξη και η σωστή λειτουργία του σωματείου, η οποία ωθεί ακόμη κι εργαζόμενους που είναι λίγους μήνες στη δουλειά ν’ ακολουθούν τα βήματα του σωματείου.
Ακόμη σε ορισμένους εργαζόμενους παραμένει το ερώτημα: τι καταφέραμε; Κατακτήσαμε όλα αυτά που διεκδικούσαμε; πήραν πίσω τους απολυμένους; επανήλθε η χορήγηση του διαλείμματος στα προ της ενοποίησης δεδομένα; δουλεύουμε πάλι εξαντλητικά ωράρια; απολύθηκαν όμως συνάδελφοι μας με συμβάσεις ορισμένου, όμως οι εθελούσιες αποχωρήσεις – απολύσεις προχωράνε, η εταιρεία έχει οικονομικές δυσκολίες, πως θα βγούμε αλώβητοι, ιδιαίτερα με τα δύσκολα να είναι μπροστά αφού η απάντηση από τον FDA που περιμένει η εταιρία μέχρι τον Απρίλιο θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό και τις παραπέρα εξελίξεις.
Απαντάμε ότι ακόμα κι εάν οι απολυμένοι συνάδελφοι μας δεν γύρισαν πίσω, υποχρεώσαμε κάτω από τις κινητοποιήσεις να συζητά η Διοίκηση το ενδεχόμενο επιστροφής τους. Η διαβούλευση για την χορήγηση του διαλείμματος είναι ακόμη κάτω από την καθυστέρηση των δημόσιων φορέων που σε τέτοιες περιπτώσεις είναι χρονοβόρα και θέλει υπομονή και επιμονή, δεν το ξεχνάμε. Σταμάτησαν τα εξαντλητικά ωράρια και τηρείτε πλέον ακόμη και το 11ωρη ανάπαυση από βάρδια σε βάρδια με την παρέμβαση του σωματείου. Μέχρι στιγμής ενώ μιλούσε η Διοίκηση για λήξη 230 συμβασιούχων εργαζόμενων, έχουν λήξει 20 και θα παλέψουμε κανένας αν είναι δυνατόν να μην φύγει. Οι εθελούσιες δυστυχώς προχωράνε παρόλο που τις τελευταίες μέρες γίνεται προσπάθεια από την διοίκηση να το μαζέψει κάπως τον αριθμό των ατόμων που θα φύγουν. Έτσι κι αλλιώς οι χώροι εργασίας, οι συνθήκες εργασίας είναι λίγο πολύ παντού το ίδιο, διέπονται όλοι από τους επαίσχυντους νόμους για τα 13ωρα, το χτύπημα της συνδικαλιστικής δράσης κλπ. Δεν υπάρχει Παράδεισος. Τον Παράδεισο τον φτιάχνουμε μέσα από την οργάνωση μας, με την συνεχή πάλη μας μέσα από τα σωματεία, για την βελτίωση των όρων εργασίας μας.
Ας φανταστεί κάποιος όλα αυτά συνάδελφοι θα γίνονταν εάν δεν υπήρχε το σωματείο, τι θα γινόταν στην περίπτωση των απολύσεων, των παράνομων υπερωριών, των εθελούσιων, χωρίς την ύπαρξη της συνδικαλιστικής μας οργάνωσης; Θα υπομέναμε στωικά την σφαγή μας.
Σ’ όλα αυτά δεν είμαστε μόνοι μας. Βιώσαμε και βιώνουμε την αμέριστη συμπαράσταση της Ομοσπονδίας Φαρμάκου (ΟΕΦΣΕΕ), των άλλων σωματείων του Κλάδου όπως της BOEHRINGER INGELHEIM, της DEMO, της ΦΑΜΑΡ, του Κλαδικού Συνδικάτου Αττικής, της ΕΝΙΔΥΚ, του Εργατικού Κέντρου Κομοτηνής.
Συνάδελφοι/σες, μπορεί όπως αναφέραμε στην αρχή ένας κύκλος αγώνων να ολοκληρώνεται, αλλά ένας άλλος ξεκινά. Δίνουμε συνέχεια στον αγώνα που ξεκινήσαμε, παρακολουθώντας τις εξελίξεις τόσο στην PHARMATHEN όσο και στον κλάδο του Φαρμάκου, που έχουμε γενικότερες ανακατατάξεις που σχετίζονται με τους ανταγωνισμούς αλλά και την ανάπτυξη του κλάδου. Το επόμενο διάστημα θα προχωρήσουμε σε Γενικές Συνελεύσεις, σε ενημέρωση των συναδέλφων, την συζήτηση μαζί τους, για την χάραξη νέων αγώνων στον όμιλο της εταιρείας, με βάση το διεκδικητικό μας πλαίσιο που έχουμε ,που θα διευρύνουμε που θα διεκδικήσουμε.
Διεκδικούμε:
► Καμιά απόλυση εργαζόμενων (εργολαβικών , συμβασιούχων κι επ’ αορίστου).Για την οικονομική κατάσταση της εταιρείας δεν φταίνε οι εργαζόμενοι, να πληρώσουν γι’ αυτήν οι ιδιοκτήτες της PHARMATHEN.
► Όχι στις εθελούσιες απολύσεις, να διασφαλιστούν όλες οι θέσεις εργασίας και από κοινού με το σωματείο και όλους τους εργαζόμενους, να παλέψουμε για διεύρυνση των εργατικών δικαιωμάτων μας.
► Υπογραφή Επιχειρησιακής Σύμβασης Εργασίας. Ένταξη στα ΒΑΕ όλων των εργαζομένων σε παραγωγή και συσκευασία, στερεού προϊόντος και στείρου χώρου, του Χημείου κ.α.
► Καμία περικοπή στις επιπλέον παροχές των εργαζομένων (κάρτες σούπερ μάρκετ, λεωφορεία, έξοδα κίνησης, έξοδα διοδίων κ.α.), διεύρυνση τους και σε άλλους εργαζόμενους που δεν λαμβάνουν αυτές τις παροχές.
► Όχι στην ενοποίηση του διαλείμματος στις εγκαταστάσεις της PHARMATHEN στις Σάπες Ροδόπης, που θα το οδηγήσουν στο 30λεπτο και εκτός χρόνου εργασίας, πιθανόν σε όλο τον όμιλο.
► Επαναπρόσληψη των έξι απολυμένων συναδέλφων από τις απολύσεις που έγιναν την προηγούμενη χρονιά καθώς και όλων των συναδέλφων ορισμένου χρόνου ή εργολαβικών που απολύθηκαν μέσα στα Χριστούγεννα.
► Μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, οι ζωές μας δεν είναι κόστος.
Κομοτηνή 06-02-2026
Το Διοικητικό Συμβούλιο
