Από την Πρωτομαγιά του Σικάγο μέχρι και σήμερα, η ιστορική μνήμη και η σύγχρονη πείρα δείχνουν τη συνέχεια. Εκατόν σαράντα χρόνια μας χωρίζουν από την 1η Μάη του 1886. Τότε που οι εργάτες του Σικάγο ύψωσαν το ανάστημά τους και απαίτησαν να πάψουν να ζουν σαν μηχανές. Πάλεψαν για να ζουν σαν άνθρωποι και νίκησαν. Οι καπιταλιστές και το κράτος τους τούς αποκάλεσαν “ταραξίες”. Η Ιστορία τούς δικαίωσε ως πρωτοπόρους της ανθρωπότητας. Το 8ωρο δεν χαρίστηκε. Κατακτήθηκε με αγώνες, απεργίες, φυλακίσεις, εξεγέρσεις και επαναστάσεις. Η φλόγα εκείνης της εξέγερσης έγινε φάρος για όλους τους καταπιεσμένους. Πέρασε σύνορα, γλώσσες, ηπείρους, αιώνες. Έγινε παγκόσμιο σύμβολο της ακατανίκητης δύναμης της εργατικής τάξης, της δύναμης που γεννιέται όταν οι πολλοί καταλαβαίνουν ότι χωρίς αυτούς τίποτα δεν κινείται.
Το ίδιο μήνυμα είναι οδηγός του αγώνα μας: Δεν λυγίζουμε, δεν υποχωρούμε, δεν τρομοκρατούμαστε, δεν συμβιβαζόμαστε με τη βαρβαρότητα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, των πολέμων, της προσφυγιάς και της φτώχειας.
Ζούμε σε μια περίοδο όπου, 81 χρόνια μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η ανθρωπότητα βρίσκεται ξανά αντιμέτωπη με τον κίνδυνο ενός γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου. Οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στα ισχυρά καπιταλιστικά κέντρα, με αιχμή τη σύγκρουση ΗΠΑ – Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο σύστημα, οξύνονται και απλώνονται σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Από τον Ειρηνικό και τα στενά της Ταϊβάν μέχρι την Ουκρανία, όπου μαίνεται η σύγκρουση ανάμεσα σε ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ και τη Ρωσία, από τη Μέση Ανατολή μέχρι την Αφρική και τη Λατινική Αμερική, οι λαοί πληρώνουν το τίμημα. Αυτές οι συγκρούσεις δεν γίνονται για την ειρήνη ή τη δημοκρατία, αλλά για τον έλεγχο των αγορών, των ενεργειακών πηγών, των δρόμων μεταφοράς εμπορευμάτων και των σπάνιων πρώτων υλών.
Μέσα σε αυτή την επικίνδυνη κατάσταση, η Ελλάδα δεν είναι έξω από το κάδρο. Η εμπλοκή της δεν είναι ένα μελλοντικό σενάριο — είναι ήδη πραγματικότητα. Με στρατιωτικές βάσεις του ΝΑΤΟ, αποστολές στο εξωτερικό, συμμετοχή σε επιχειρήσεις και συμφωνίες, η κυβέρνηση της ΝΔ, με τη συναίνεση των υπόλοιπων κομμάτων του ευρωατλαντισμού, μπλέκει τη χώρα όλο και πιο βαθιά στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Η αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων σε περιοχές όπως η Ερυθρά Θάλασσα και τα Βαλκάνια, αλλά και η εμπλοκή συστημάτων όπως οι Patriot, δείχνουν ότι η χώρα μας συμμετέχει ενεργά. Αυτό σημαίνει ότι ο λαός μετατρέπεται όχι μόνο σε μέρος του προβλήματος, αλλά και σε πιθανό στόχο. Ταυτόχρονα, αποδεικνύεται ότι τα κυριαρχικά δικαιώματα δεν διασφαλίζονται μέσα από αυτές τις επιλογές. Αντίθετα, μπαίνουν σε επικίνδυνα παζάρια, στο πλαίσιο συμφωνιών τύπου “Chevron”, που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Η εμπειρία άλλων χωρών δείχνει ότι η εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς φέρνει κινδύνους και θυσίες για τους λαούς.
Την ίδια στιγμή, αυτή η πολιτική συνδέεται άμεσα με την όξυνση της επίθεσης στα δικαιώματα του λαού. Η εντατικοποίηση της δουλειάς, η επέκταση του εργάσιμου χρόνου, οι χαμηλοί μισθοί, η ακρίβεια και η φτώχεια δεν είναι εξαιρέσεις — είναι η κανονικότητα ενός συστήματος που υπηρετεί τα κέρδη των λίγων.Η στροφή στην πολεμική οικονομία, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, σημαίνει νέες θυσίες για τον λαό. Η Υγεία, η Παιδεία, η Πρόνοια, οι κοινωνικές ανάγκες, η προστασία από φυσικές καταστροφές, οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, οι μισθοί, οι συντάξεις θυσιάζονται για να ενισχυθούν οι επιχειρηματικοί όμιλοι της πολεμικής οικονομίας, για να αγοραστούν πολεμικοί εξοπλισμοί, να εξυπηρετηθούν οι ΝΑΤΟικές υποχρεώσεις της αστικής τάξης. Η ακρίβεια θερίζει, τα ενοίκια είναι σε αδιανόητα ύψη. Οι δαπάνες των εργαζομένων για ρεύμα, νερό, καύσιμα, τρόφιμα, φάρμακα, εξετάσεις, νοσηλείες μηδενίζουν τον μισθό, τη σύνταξη, μέσα στις πρώτες ημέρες του μήνα. Οι νέες γενιές πνίγονται στην ανασφάλεια.
Η προτεραιότητα κεφαλαίου, κυβερνήσεων, ΕΕ είναι λεφτά για το πολεμικό μακελειό, όχι για τις ανάγκες του λαού. Το σύνθημα “Δώστε λεφτά για μισθούς, Υγεία, Παιδεία – έξω η Ελλάδα από του πολέμου τα σφαγεία” δεν είναι σύνθημα διαμαρτυρίας. Ενοποιεί τις διεκδικήσεις σε κάθε κλάδο και επιχείρηση με τον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Παράλληλα, εντείνεται ο αυταρχισμός και η καταστολή. Περιορίζονται συνδικαλιστικά δικαιώματα, ενισχύεται η εργοδοτική αυθαιρεσία και καλλιεργείται ένα κλίμα φόβου και υποταγής. Η κυβέρνηση και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα προσπαθούν να πείσουν τον λαό ότι αυτή η πορεία είναι μονόδρομος, ακόμα και να παρουσιάσουν τον πόλεμο ως «ευκαιρία».
Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες στον κλάδο του φαρμάκου γνωρίζουμε καλά τι σημαίνει να δουλεύεις σε αυτές τις συνθήκες. Καθημερινά βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την ανασφάλεια, την εντατικοποίηση, τα ελλιπή μέτρα υγείας και ασφάλειας και τα εργατικά ατυχήματα να πληθαίνουν στους χώρους δουλειάς, όπως στην φαρμακοβιομηχανία DEMO, στην ΡΑΦΑΡΜ, στον Όμιλο MEDICHROM κλπ. με τη ζωή μας να μπαίνει σε κίνδυνο για να αυγαταίνουν των επιχειρηματιών του κλάδου.
Σήμερα χρειάζεται να βάλουμε στο επίκεντρο τις δικές μας ανάγκες, με αποφασιστικότητα, το αίτημα για σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας και ουσιαστική μείωση του εργάσιμου χρόνου. Για κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας κόντρα στην απαράδεκτη συμφωνία Κυβέρνησης-ΓΣΕΕ-Κοινωνικών Εταίρων που προσπαθούν να επιβάλουν σιωπητήριο στους χώρους δουλειάς, για 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο, με πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς. Η δύναμη των εργαζομένων βρίσκεται στην ταξική πάλη, στην οργάνωση και τον διεκδικητικό αγώνα. Ότι κατακτήθηκε στην ιστορία του εργατικού κινήματος δεν χαρίστηκε από καμία κυβέρνηση, κατακτήθηκε με σκληρούς, πολλές φορές αιματηρούς ταξικούς αγώνες. Αυτό έχουν επιβεβαιώσει και οι παλιότεροι και οι σύγχρονοι αγώνες.
Αν θέλουμε να βάλουμε φρένο στην ένταση της εκμετάλλευσης, αν θέλουμε να αμφισβητήσουμε στην πράξη το αντεργατικό νομοθετικό οπλοστάσιο που τσακίζει τα δικαιώματά μας και προσπαθεί να ακυρώσει ακόμη και τη δυνατότητα διεκδίκησης, τότε χρειάζεται να δυναμώσει η πάλη, η οργάνωση, η συλλογική διεκδίκηση μέσα από τα ταξικά συνδικάτα σε κάθε χώρο δουλειάς! Να βάλουμε τέλος στα εξοντωτικά ωράρια-λάστιχο, στη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, στην απλήρωτη δουλειά που γενικεύεται, στην περιβόητη «ευελιξία» που δεν είναι τίποτα άλλο από μηχανισμός αύξησης των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων.
Τον δρόμο μας δείχνουν οι απεργιακές κινητοποιήσεις που αναπτύχθηκαν σε χώρους δουλειάς, όπως σε PHARMATHEN, ADELCO, ΦΑΜΑΡ ενάντια στην εντατικοποίηση και τα ωράρια λάστιχο, οι αγωνιστικές παρεμβάσεις και κινητοποιήσεις των επιχειρησιακών σωματείων σε BOHERINGER και ΠΡΟΣΥΦΑΠΕ για υπογραφή επιχειρησιακών συμβάσεων εργασίας. Συνεχίζουμε μαζί με τους χιλιάδες εργαζόμενους που συμμετείχαν στις απεργιακές μάχες ενάντια στο ν/σχ έκτρωμα για το 13ωρο και το ξεπούλημα των κλαδικών ΣΣΕ. Η τεράστια συμμετοχή συνδικαλιστικών οργανώσεων στην πανελλαδική σύσκεψη του ΠΑΜΕ στις 4 Απρίλη, μας γεμίζει με αισιοδοξία και δύναμη για την συνέχεια, την οργάνωση των αγώνων που έχουμε μπροστά μας!
Δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις για την οργάνωση και την επιτυχία της πρωτομαγιάτικης απεργίας, γιατί ο πόλεμος αυτός δεν είναι δικός μας. Δικός μας είναι ο αγώνας για τη ζωή, τα δικαιώματά μας, την κάλυψη των σύγχρονων αναγκών μας!
Ζήτω η ΕΡΓΑΤΙΚΗ-ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ! Ζήτω η παγκόσμια εργατική τάξη!
Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ
